Τα περιστερια...

[ Παραθετω ενα φιλοσοφικο θεωρημα του σουφισμου (ισλαμικη φιλοσοφια) που μου αρεσε παρα πολυ]

       Σκεφτειτε πως ο ανθρωπος ειναι ενας μεγαλος τοιχος. Μεσα στον τοιχο υπαρχουν σκαλισμενες χιλιαδες τρυπες, τρυπες ισα για να φωλιασει ενα περιστερι. Καθε ανθρωπος εχει μαυρα και λευκα περιστερια. Τα μαυρα λογω μεγεθους μπορουν να φωλιασουν μονο σε τρυπα αλλου μαυρου πουλιου, ποτε λευκου, το ιδιο ισχυει για τα λευκα. Ας συμβολισουμε τα μαυρα πουλια ως κακες σκεψεις και ενεργειες και τα λευκα ως ομορφες/αγαθες σκεψεις και ενεργειες. Καθε φορα που ενας ανθρωπος στελνει σε εναν αλλον ενα μαυρο περιστερι, αυτο ψαχνει μια τρυπα να φωλιασει, αν ομως δεν στειλει κι ο αλλος ενα μαυρο περιστερι, ωστε να αδιασει τρυπα για το μαυρο του πρωτου, αυτο θα γυρισει πισω στον αφεντη του φορτισμενο με ολο το μισος με το οποιο το εστειλε. Θα υποφερει. Αν παλι ανταλλαξουν μαυρα περιστερια και παλι θα υποφερουν, και οι δυο τους αυτη τη φορα. Αποστολη μαυρων περιστεριων εχει στοχο καταστροφη του αλλου.
       Τα λευκα περιστερια απεναντιας, ειτε ανταλλαχθουν, ειτε επιστρεψουν παλι σε μας φορτισμενα με τη θετικη σκεψη και ομορφη διαθεση θα μας ωφελησουν παντα, στη πρωτη περιπτωση θα ωφελησουν και τον αλλον.

Just Think of...
    

Η αγαπη...

"Πιστευεις στην αγαπη?"
"Εννοειται! τι θα 'μασταν χωρις αγαπη??"
"Πιστευεις πως η αγαπη κρατα για παντα??"
"Ε ενταξει τωρα, αυτα ειναι υπερβολες, δεν υπαρχει το "για παντα", δε μπορεις για μια ζωη..."
"Το για παντα ειναι αυτο που κανει την αγαπη να ειναι αγαπη...εσυ πιστευεις τελικα?"

Just Think of...

Πορτες...

Δεν ειναι βλεπετε για παντα μια πορτα ανοιχτη, καποτε κλεινει, αμα κλεισει, υστερα απο χτυπηματα ισως ξανανοιξει, μα αμα η πορτα κλειδωσει......θελω να πω πως πολλα πραγματα μπορουν να παρομιαστουν με πορτες, απο μια ευκαιρια μεχρι την ανοχη ενος ανθρωπου! αν π.χ καποιος σου εχει τη πορτα ανοιχτη στον εαυτο του και τον προδοσεις, ισως να την κλεισει...η κλειστη πορτα οπως ειπα μπορει να ανοιξει αφου χτυπησεις...η κλειδωμενη οχι. καλο θα ειναι να μην προκαλουμε τοσο κακο ωστε οι πορτες να κλειδωνουν, να μας δηλωνουν πως δε μας θελουν (προσεξτε ξανα και ξανα με περισσοτερη σκεψη τη φραση "δε μας θελουν", ειναι πολυ πιο τρομακτικη/δραματικη απο οσο νομιζετε)....εμεις πως θα κανουμε με τις πορτες μας ομως? ανοιχτες ή κλειστες? ιδεα δεν εχω.....

με μια οχι και τοσο ευχαριστη αναρτηση (ε?) σας ξανακαλοσοριζω...μετα την παυση μας ογω καλοκαιριου, ξεκουραστηκαμε ρε αδερφε..τωρα πισω στα βαθια!

Το κακο και το καλο...

Ειναι 5.22 τα ξημερωματα, καλοκαιρι, υπνο δεν εχω, ηρθαν βροχη οι μνημες. Κατω, κατω στο τελευταιο ποστ μιας σελιδας φορουμ, μια συζητηση που ειχε τη φλογα της μερες πριν...δεν θυμαμαι καθαρα και ξεκαθαρα τι ειπε ο προτελευταιος, θυμαμαι τα λογια στη μικρη συμπηκνωμενη, απειρης ορθοτητος, απαντηση, ελεγε "Λαθος φιλε μου, γιατι ο σοφος γνωριζει πως δεν υπαρχει καλο και κακο". Μενω εδω, το μυαλο πονα μα δε θυμαμαι, που πηγε μετα η συζητηση, τι ηταν πριν, τι ηταν τοτε και τι συνεβη επειτα. μενω στη φραση του παιδιου...και προχωρω τη σκεψη μοναχος. οι συνηρμοι μου ειναι λοιπον αυτοι. Θυμαμαι τη φραση "με το μαχαιρι χειρουργεις και σωζεις μια ζωη, με το μαχαιρι μαχαιρωνεις και παιρνεις μια ζωη"....αρα καλο και κακο δεν υπαρχει (οπως ειπε σωστα το παιδι), τιποτε δεν ειναι καλο, τιποτε δεν ειναι κακο, σημασια εχει η χρηση που του δινεις, η σημασια που του δινεις...δεν υπαρχει καλο και κακο ειπε το παιδι? ΑΥΤΟ θελω να το χαραξω εκει στα βαθη του ταραγμενου απο πονο νου μου...κι ας μη βρω ποτε τι σημαινει, κι ας μην ειναι σωστο αυτο που θα βρω μονος οσο προχωρω τη σκεψη του λογου του...ισως να μην μαθω ποτε. ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΡΩ, ΗΞΕΡΕ ΑΥΤΟΣ ΟΜΩΣ!

Δεν εχει σημασια σε τι μοιαζουμε, αλλα σε τι διαφερουμε...

...ειπε καποιος καποτε (ξερετε αυτη η κλασσικη εικονα ενος σοφου γεροντα 100 χρονων και βαλε, με τα λευκα μακρια μαλια και την ατελειωτη αναρχη γενιαδα, με τα σπινθιριστα γαλανα ματια με ζωηραδα 18αρη που εχουμε ολοι στο μυαλο μας μολις ακουμε/γραφουμε/διαβαζουμε/σκεφτομαστε τη λεξη "σοφος"). ναι πραγματι αυτος που το πε θα ταν αληθινα σοφος. βλεπετε, δεν εχει τοση σημασια σε τι μοιαζουμε αλλα σε τι διαφερουμε. διοτι το σε τι μοιαζουμε δεν μας κανει διαφορετικους, δεν μας κανει ΕΜΑΣ, δεν μας κανει να ειμαστε αυτο που ειμαστε και ο αλλος να ειναι αυτο που ειναι...οι διαφορες μας ομως δηλωνουν πολυ πιο ξεκαθαρα το ΠΟΙΟΙ ειμαστε...οι διαφορες μας, μας κανουν ΕΜΑΣ, μας κανουν αυτο που ειμαστε.

Εξουσια....

ΤΙ ειναι εξουσια? (η ερωτηση αναφερεται σε ιδιοτητα)...θα το πω απλα.... Π***ΤΑΝΑ!!!!! (με συγχωρειτε για τα βρισιδια τελευταια, μη δινετε πολυ σημασια) αυτο ειναι...δεν λεω για αυτους που εχουν εξουσια, ουτε για αυτους που δεν εχουν ή για αυτους που την εκμεταλευονται, μιλαω για την ιδια την εξουσια, τη φυση της, σαν "δυναμη"....Π**ΤΑΝΑ! Περιπλοκη η φυση της. Η εξουσια αναγκαστικα σε κανει να κανεις καταχρηση της, σε σπρωχνει προς αυτο. το ακομα πιο περιπλοκο ειναι πως δεν τη χρησιμοποιουν παντα αυτοι που την εχουν, αλλα αλλοι που εχουν απο κοντα αυτους που εχουν εξουσια. Για την εξουσια ισχυει ενα πραγματικα πολυπλοκο γεγονος: αυτοι που την επιθημουν ειναι ακαταλληλοι για αυτην, διοτι δεν την θελουν για να τη χρησιμοποιησουν σωστα, απο τη στιγμη που τη θελουν ειναι γιατι εχουν αλλα ωφελη. Αντιθετως καταλληλοι για αυτην ειναι αυτου που ΔΕΝ την επιθημουν, διοτι αν αναγκαστουν να τη χρησιμοποιησουν (αφου δεν την θελουν) θα το κανουν ισα ισα για να γινει μονο αυτο που πρεπει. Ετσι συμβαινει να τη χρησιμοποιον σωστα, ΑΚΡΙΒΩΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΠΙΘΗΜΟΥΝ!!! πφφ δυσκολο πραγμα και γινεται συνεχως καταχρηση της, και υπαρχει παντου, ενας ανθρωπος κανει "κουμαντο" σε εναν αλλον (φιλο, συντροφο, συγγενη) επειδη ειναι πιο ισχυρη προσωπικοτητα...ακομα και σε μια παρεα..βεβαια αυτες οι εξουσιες δεν εχουν επιπτωσεις και δεν εχουν κακους σκοπους συνηθως. οπως βλεπεται το πραγμα ειναι υπερβολικα δυσκολο να λειτουργησει σωστα, γιατι ειμαστε ανθρωποι...ναι ανθρωποι, δυσκολη εννοια.

Το Κειμενο Του Σοφου

Παραθετω εδω ενα πολυ ωραιο κειμενο της αντολικης φιλοσοφιας, κινεζικης για την ακριβεια, ενα κειμενο του κομφουκιου. ειναι βεβαια πολυ παλιο, αρχαιο κειμενο με πολλα στοιχεια του κινεζιου πολιτισμου κι εχει εναν ιδιαιτερο εκφραστικο τροπο, ελπιζω να ειναι κατανοητο. μας μιλα για την αυτογνωσια και πως να πετυχουμε την αυτο-ανακαλυψη και τον ελεγχο του εαυτου μας βημα- βημα:

Το Κειμενο του Σοφου

Φωτιζεις με την πεφωτισμενη αρετη σου, νοιωθεις στοργη κι ανανεωνεις τον λαο, (φτανεις και) σταματας στην εσχατη καλοσυνη. Ξερεις να σταματησεις (στην εσχατη καλοσυνη) και τοτε εχεις βεβαιοτητα, εχεις βεβαιοτητα και τοτε μπορεις να εισαι ηρεμος, εισαι ηρεμος και τοτε μπορεις να γαληνευεις πληρως, γαληνευεις πληρως και τοτε μπορεις να στοχαστεις, στοχαζεσαι και τοτε μπορειςνα το πετυχεις (να σταματησεις).
Τα πραγματα εχουν ριζα και κλαδια, οι υποθεσεις εχουν τελος και αρχη, αν ξερεις τι ερχεται πρωτο και τι μετα, εχεις πλησιασει στην Οδο.
Οι Παλαιοι θελοντας να φωτισουν την πεφωτισμενη αρετη σε ολο το βασιλειο, πρωτα διοικουσαν ορθως το κρατιδιο τους. Θελωντας να διοικισουν ορθως το κρατιδιο τους, πρωτα τακτοποιουσαν τον οικο τους. Θελοντας να τακτοποιησουν τον οικο τους, πρωτα καλλιεργουσαν τον εαυτο τους. Θελωντας να καλλιεργησουν τον εαυτο τους πρωτα αποκαθιστουσαν το μυαλο (απο περιφανεια, παθη, πειρασμους κτλ) τους. Θελοντας να αποκαταστησουν το μυαλο τους, πρωτα επιχειρουσαν να εχουν ειλικρινεις προθεσεις. Θελοντας να ειναι ειλικρινεις στις προθεσεις τους, πρωτα επεκτειναν ως το εσχατο την γνωση τους.
Επεκταση της γνωσης στο εσχατο ειναι η σε βαθος εξεταση των πραγματων. Τα πραγαματα εξεταζονται σε βαθος και τοτε η γνωση φτανει στο εσχατο. Η γνωση φτανει στο εσχατο και οι προθεσεις ειναι ειλικρινεις. Οι προθεσεις ειναι ειλικρινεις και τοτε το μυαλο αποκαθισταται. Το μυαλο αποκαθισταται και ο εαυτος μας καλλιεργειται. Ο εαυτος μας καλλιεργειται και τοτε ο οικος μας τακτοποιειται. Ο οικος μας τακτοποιειται και το κρατιδιο μπαινει σε ταξη. Το κρατιδι μπαινει σε ταξη και στο βασιλειο επικρατει ειρηνη.
Η καλλιεργεια του εαυτου ειναι η ριζα, αν η ριζα αφεθειστη τυχη της, τα κλαδια δεν εχουν ταξη. Οτι ειναι στιβαρο να θεωρειται αδυναμο, κι οτι ειναι αδυναμο να θεωρειται στιβαρο, αυτο ποτε δεν γινεται.

Γεραματαα...

"Δεν γερνας με το ασπρισμα των μαλλιων, μα με το μαυρισμα της ψυχης"






Αυτη η φραση εινια πανσοφη και τα λεει ολα, ωστοσο θα ηθελα να μιλησω λιγο για αυτην. βλεπετε δεν εχει τοση σημασια αν περασαν τα χρονια, σημασια εχει να μην εχει σκληρηνει η καρδια σου, να μην εχει κλεισει το μυαλο σου, να μην επαναπαυεται ο εαυτος σου! βλεπω ανθρωπους 70 και 80 ετων να δουλευουν οοοολη μερα, να μαθαινουν ξενες γλωσσες (ΝΑΙ ΡΕ!), να παιζουν σκακι, να διαβαζουν, να βλεπουν μπαλα, να χορευουν. εκπληκτος διαπιστωνεις να τους διακατεχει μια τρομερη διαυγεια πνευματος και μια ιδιαιτερα ανεπτυγμενη κριτικη σκεψη. για κεφια και καλοσυνη δεν το συζηταω, ρεεουν σε αυθονια....κι αυτα τα λεω με αφορμη ενος-δυο γνωστων "μεγαλων" που εχω...ενω αλλους κλεισμενους σε ενα σπιτι, αποβλακωμενοι, καθηλωμενοι....αλλο αυτοι που εχουν προβλημα υγειας, αυτους τους εξαιρω, οκ η αρρωστια σε καθηλωνει, δεν φερω αντιρηση επ'αυτου! αλλα βλεπω γερους ζωντανους, με μια διψα να συνεχισουν να μαθαινουν και να ζουν, μα και μια γλυκια επιθημια και προθημια να σου δωσουν λιγη απ'τη μαγεια της σοφιας τους, αυτην που τους εδωσε η ζωη...ετοιμοι να ζουν μαζι σου, ΖΟΥΝ ΗΔΗ ΜΑΖΙ ΣΟΥ. δεν εχω τιποτε αλλο να σας πω, παρα μονο αυτο που μου ειπε ενας απο αυτους τους γνωστους:

"ειμαστε ΟΛΟΙ συνομιλικοι"

Καθελον του ξυλου...

Πριν απο 20 αιωνες, το αγορι που ειχε γεννηθει για να διδαξει την αγαπη, το αγορι στο οποιο μεσα κατηκουσε ο θεος, κινησε με εναν σταυρο στην πλατη για τον γολγοθα...ρωτησε αυτον η μητερα του "που πηγαινεις?"
"παιρνω τις αμαρτιες του κοσμου πανω μου και παω στον πατερα"
"γιε μου, αγαπημενε μου, δεν μπορεις να παρεις πανω σου τις αμαρτιες ολου του κοσμου!"
"ετσι προσταξε ο κυριος"
και συνεχισε βασανισμενος. σταυρωθηκε και κρεμαστηκε στο ξυλο με μισος απο αυτους που αγαπουσε οσο τιποτε, τους ανθρωπους, ομως συνεχισε μεσ'το μισος τους να τους αγαπαει, να τους συγχωρει, να τους σωζει. ταπεινη αγαπη λεγεται. ταπεινη αγαπη λεγεται αυτη, η ισχυροτερη απ'ολες, δυναμη που συνεβη εκεινη τη νυχτα. ειναι τοσο ταυτισμενη με τον ιδιο τον πατερα που δεν γνωριζω να σας πω με σιγουρια τι ειναι τελικα. καθελον του ξυλου παρεδωσε το πνευμα στον πατερα μαζι με το ελεος για ολες τις αμαρτιες του κοσμου. τις πηρε μαζι του κι εφυγε. τις πηρε μαζι του και απολογηθηκε αυτος για μας. λεει "τετελελεσται" φευγει.
τρεις μερες μετα, με τον θανατο καταργει τον θανατο, επιτρεπει πια τη συγχωρεση, καταργει την τιμωρια, σωζει τον κοσμο απο την συνθλιψη. εμφανιζεται στα αγαπημενα του προωσπα και δινει την 12ατη και τελευταια εντολη "ΧΑΙΡΕΤΕ!" (10 οι εντολες, 11η το "αγαπατε αλληλους", 12η αυτη).

Η κοκκινη φυλη....

Οπως παντα συμβαινει το κλασσικο [απληστια/"αναγκη"-->αγαθα(χρημα)-->πολεμος] ετσι και τοτε γυρω στα 1600-1700 οι ισπανοι πανε αμερικη και κατακτουν εναν λαο, τους ινδιανους, εναν λαο που χωρις καν να μπουν στον κοπο να εξετασουν τον πολιτισμο του, ουτε καν απο σταλα σεβασμου ρε κολλητε να τον δουν, τον αφανιζουν χωρις να εχουν ιδεα τι σκοτωνουν. πηγαν και αφανισαν εναν πολιτισμο στο ετσι. θα μου πεις "τι σε πιασε ρε μλκ βραδιατικο με τους ινδιανους??". με πιασε που λες κολλητε, γτ ενας τοσο πλουσιος, συμφωνω πρωτογονος, μα πλουσιος, πολιτισμος χαθηκε τοοοοοσο αδικα. οτι εχει διασωθει βρισκεται στους ινδιανικους θρυλους και τη μουσικη. ναι λοιπον βρηκα ενα βιβλιο που μου ειχε δωσει ενα αγαπητο προσωπο πριν πολλα χρονια (ημουν 8 ετων τοτε) και δν ειχα δωσει σημασια, ομως το βρηκα παραπεταμενο και κιτρινιασμενο "ινδιανικοι θρυλοι" εγραφε. καθησα και το διαβασα κι ανακαλυψα την αστηρευτη σοφια και τις ηθικες αρετες που προβαλε αυτος ο πρωτογονος μα εναρετος, ω ναι, λαος. και σκεφτηκα γτ? και σκεφτηκα γτ στα western να παρουσιαζεται τοσο βαρβαρος αυτος ο λαος? γτ? ποσο αδικια??? γτ να μην ξερυμε τους ινδιανικους θρυλους??? γτ? εχουν κατι να μας πουν...οι γεροι που καθονταν γυρω απο τη φωτια και διηγουνταν ιστοριες ειχαν κατι να πουν...αυτο το κατι, αφου εχουμε τα μεσα γτ δν το ψαχνουμε? γτ δν ξερουμε καν την υπαρξη αυτων των διδακτικων ιστοριων??? θα αναρτουσα τετοιες ιστοριες μα ειναι λιγο μεγαλες δυστηχως και θα κουραστειτε...ελπιζω οσοι θελετε να καταφερετε να βρειετε κατι στο ιντερνετ....just think of...

Λογια και χερια....

"Τα χερια σου να συμφωνουν με το στομα σου"....δηλαδις τα λογια σου να τα κανεις πραξεις ή αυτα που κανεις να συμφωνουν και με αυτα που λες. ναι το εχετε ακουσει πολλες φορες, εγω βεβαια το συναντησα σε ενα αρχαιο κειμενο που βασικα 3 σελιδες εξηγει αυτο το πραγμα με πολλα επιχειρηματα (κολλημα οι αρχαιοι με τα επιχειρηματα....βεβαια καλο αυτο, τελοσπαντων!) αλλα σκεφτομαι και ποσο συχνα εχει ακουστει και περα απο εκεινη την εποχη...απλα ειναι η παλαιοτερη αναφορα που βρηκα. λοιπον τι νοημα εχουν οι λεξεις αν δν γινονται πραξεις? τι νοημα εχει να λες, να λες, να λες και τιποτα να μην κανεις ή αλλα να λες κι αλλα να κανεις. ειναι σαν να μιλας για κατι που δν υπαρχει.(αφου αναφερεσαι σε μια πραξη που λες οτι την κανεις, αλλα δν την κανεις!) τωρα θα μου πεις, πως αναφερεσαι σε κατι που δν υπαρχει?? αφου δν υπαρχει, δν ξερεις τι ειναι...οτι λες αναφερεται σε κατι υπαρκτο, αν εσυ λες για κατι που δν υπαρχει αναφερεσαι σε κατι που δν ειναι καν "κατι".....ε τελοσπαντων ειναι εντελως βλακεια! ασε που ερχεσαι σε αντιθεση με τον ιδιο σου τον εαυτο! τον πειθεις οτι κανει κατι που δν κανει. αυτο θα πει πως εξαπατας τον ιδιο σου τον εαυτο, πως δν εχεις ειλικρηνεις προθεση. κι αυτο βεβαια οδηγει σε πολλα αλλα προβληματαα....

οκ, καταλαβαινω πως δν μπορουμε να κανουμε πραξη οοοοολα οσα λεμε και κανεις δν ειναι τελειος..εγω μιλαω για την ακραια μορφη του. οκ δν σου λεω να τελειοποιειθεις, λεω απλα οτι λες ρε αδερφε καν'το αλλιως μην το λες! ξερω δν ειναι ευκολο κι ουτε περιμενω να επιτευχθει καποτε τα χερια μας να συμφωνουν με το στομα μας, αλλα σε εναν βαθμο εστω...οσο περισσοτερο τοσο καλυτερα. να μαστε ντομπροι ρε! ...χμμ τωρα θυμηθηκα ενα κειμενο που το λεει πολυ ωραια ολο αυτο, θα δω αν μπορω να το αναρτησω...just think of....

Κυνισμος!!

Λεμε πως κυνικοι ειναι αυτοι οι ανθρωποι οι ρηχοι, που τα λενε ολα οπως ειναι διχως σταλα συναισθηματος. Δν Νομιζω Τακη! τακη take it easy...αντιθετα οπως το βλεπω εγω, οι κυνικοι ειναι πολυ συναισθηματικοι τυποι και αντιλαμβανονται πληρως τη συναισθηματικοτητα και ακριβως με ρηχοτητα απαντουν στους ρηχους για να τους δειξουν ποσο ρηχοι ειναι!!!! π.χ ο μεγας αντιπροσωπος της κυνικης φιλοσοφιας, ο διογενης (τρομερος φιλοσοφος) ειπε καποτε σε εναν οφθαλμιατρο που εξεταζε το ματι ενος εφηβου κοριτσιου "προσεχε μην εξεταζοντας τον οφθαλμον, πειραξεις την κορην"...και βεβαια εννοουσε την κοπελα κι οχι την κορη του ματιου. το να πειραζε την κοπελα θα ηταν μια ρηχη κινηση διχως ευαισθησια, γιαυτο ο κυνικος(κυνας-->σκυλος= "δαγκωνει για να διορθωσει" οπως ελεγαν για τον εαυτο τους οι κυνικοι) φιλοσοφος στα ισα του το χτυπαει για να μην του δωσει περιθωρια...ρηχαινει εντελως την κατασταση και πεφτουν η μασκες και φενεται παραλληλα και η ρηχοτηα του "αντιπαλου" (ας τον πουμε ετσι). εχω την υποψια λοιπον πως οταν καποιος ειναι κυνικος, ειναι γτ ακριβως θελει να "χτυπησει" και να "ξεγυμνωσει" τη ρηχοτητα που αληθινα επικρατει στους περισσοτερους κατω απο τη δηθεν σοβαροφανεια. κι αυτο ειναι που ΣΙΧΑΙΝΟΝΤΑΝ οι κυνικοι....το δηθεν!!! δν καταλαβαινω γτ το "κυνικος" ειναι πια καπως "κακια" λεξη...ή τεσπα δν ειναι και πολυ κολακευτικο θα ελεγα...

Απολογισμος...

οσο πιο πολλα λεω το χαλαω αυτο το ποιημα, που εχει μεσα του μια αλλη σοφια να δειτε...τη σοφια της μικρογραφιας της ζωης, τη σοφια της μιας μερας...

δυο στηλες χαρακωστε
για τις ζημιες της μερας τουτης
και τα κερδη της.

τα σοβαρα νοηματα,
τις φωτεινες σας σκεψεις, τα διαβασματα,
τ' απο τη μια γραμμη στην αλλη
ατεγκτα συμπερασματα,
στη στηλη των κερδων να σημειωσετε.

τα ονειροποληματα
με τα μικρα τους χασματα,
της φαντασιας σας τα ευκολα πηδηματα,
για ολα αυτα της πληξης τα τεχνασματα,
δεν ξερω, μη βιασθειτε,
ισως των αυριανων κερδων τη στηλη χρειασθειτε.

μα τη μερα ολοκληρη που εφυγε
μη γελαστειτε και ξεχασετε
στη στηλη των τρανων απωλειων
να την περασετε.

*ερεβος/κικη δημουλα

Ανδρεια...

Παλια συζητηθηκε πολυ....με θυμαμαι φετος να βλεπω ενα ντοκιμαντερ στο σκαι για τη μαχη των θερμοπυλων και βλεπω εναν καθηγητη του cambridge να λεει το εξης "ακομα δν κατανοησαμε γιατι εμεινε ο λεωνιδας εκεινο το βραδυ ενω γνωριζε πως θα χασει, σε τι αποσκοπουσε να πεθανει". συμφωνω κυριε, πρακτικα ειναι εντελως ανωφελο και παραλογο. με πειραξε ομως, οχι πως και καλα για την ελλαδα κι ετσι, με πειραξε που ενας, και καλα, καλλιεγρημενος ανθρωπος (καθηγητης σε ενα απ'τα καλυτερα πανεπιστημια παγκοσμιως, σορρυ κιολας) δν γνωριζε γιαυτο που λεμε ανδρεια ή καλυτερα που λεγοταν, γιατι δν ξερω αν υπαρχει ακομα. στο λεω εγω, οι αρχαιοι εχτισαν τον παρθενωνα, λες να μην ηξεραν πως θα χασουν??? ναι, οσο παραλογο κι αν σου φενεται, οι σπαρτιατες πηγαν καλοθρεμενα προβατα για σφαγη! ηξεραν οτι θα πεθανουν και γιαυτο πηγαν, βεβαια δν παραδοθηκαν, αντισταθηκαν αλλα ηξεραν πως θα πεθανουν. ξερω τι θα μου πεις, "ελα τωρα που δεν υπηρχε καποιο συμφερον!"....ναι υπηρχε, να πεθανουν για τη σπαρτη, κατι που απο παιδια μαθαιναν ποσο σπουδαιο ηταν. κι αυτο θα το αντιληφθεις διαβαζοντας κειμενα συγχρονων της σπαρτης. στη σπαρτη γινοταν μια απιστευτη καλλιεργεια της ιδεολογιας της αυταπαρνησης και της σκληραγωγησης σε υπερβολικο βαθμο. αν πεθαινες στη μαχη με χτυπημα στη πλατη ή καπου αλλου εκτος του στηθους, δν σε τιμουσαν. το ξιφος τους ηταν 60 εκ. γιατι θερουνταν ανανδρο να πολεμας απο πιο μακρια. λεγοταν πως χριεαζοσουν μοναχα δυο σειρες των 8 στρατιωτων μπροστα στη γραμμη για να νικησεις τον οποιοδηποτε. οκ ας μην εξηγησω την αγωγη....για την ανδρεια μιλησαν πολλα μεγαλα μυαλα της εποχης...ανδρεια ελεγαν πως ειναι η καρτερικοτητα στη μαχη, να περιμενεις τη σωστη στιγμη να μην υποχωρεις, να γνωριζεις πως θα δρας, επιγνωση του τι προκαλει φοβο, πως τον προκαλει και πως θα τον αντιμετωπισεις, ανδρεια ηταν να αγκαλιαζεις το φοβο, να μενεις βραχος, η ανδρεια για καποιους τοτε ηταν ανωτερη απ'τη ζωη τους...ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΠΩΣ Η ΑΝΔΡΕΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ, μη νομιζετε πως ειναι ανδρειο να πηγαινεις σφαζεις εδω κι εκει, ελεος...η ανδρεια εχει χαθει, οχι τωρα, πολλες χιλλιαδες χρονια τωρα..."ω ηρακλειεις, απωλλωλεν ανδρος αρετα"(ω απογονοι του ηρακλη- οπως θεωρουνταν οι σπαρτιατες- χαθηκε η αρετη της ανδρειας) ειπε ο βασιλιας της σπαρτης οταν εφεραν να του δειξουν τον πρωτο καταπελτη...just think of....

Συνομιλιες με το χαρο...

Ειναι καποιοι δρομοι που τους υπηρετει ενας βαρκαρης και σιωπηλος σε οδηγει σε μια βρια πυλη οπου δν εχει γυρισμο. ειναι φορες στη ζωη, που ειναι σαν το σκακι, δν μπορεις να παρεις πισω τις κινησεις. ειναι οι δρμοι με βαρκαρη, με βαρακρη που σε παει και δν σε παιρνει πισω....σαν το χαρο, που σου εδινε ενα ταξιδι χωρις επιστροφη...ετσι ειναι μερικες κινησεις στη ζωη, μερικες καταστασεις, μερικες αποφασεις...τις υπηρετει ο βαρκαρης...just think of....

Ψαχνοντας ανθρωπους...

Ειναι ηλθιο να ψαχνεις να βρεις ανθρωπο, ενω αυτο το ειδος εχει πληθος 6.000.000.000 στο πλανητη μας. μαλλον παρανοϊκο ε? χμμμ οκ τοτε στην αρχαια ελλαδα δν υπηρχαν τοοοοοοσοι πολλοι αλλα οκ και παλι ηταν γεμαααατο ανθρωπους. κι ομως ενας ανδρας, που εκανε υπερβολικα λιτη ζωη, στα ορια της αθλιοτητας, ευτυχισμενος με τα λιγα, καθε μερα εψαχνε ανθρωπους. επαιρνε το φαναρι του καθε μερα, μεσα στον ηλιο, αναβε το φαναρι και τριγυρνουσε στους δρομους της αθηνας ψαχνοντας για ανθρωπο. δν τον εβρισκε προφανως, αλλιως δν θα εξακολουθουσε να το κανει τοσο καιρο. κι ομως αυτος ο ανδρας δν ηταν ο οποιοσδηποτε....ηταν ο Διογενης, ενας απο τους μεγαλυτερους φιλοσοφους στον κοσμος...ενας ανδρας που ζουσε λιτα, σε αρμονια με τη φυση, απεχθανοταν τις κολακιες, τη δηθεν ευγενεια, τη διαφθορα του κοσμου και την επιμονη του στο ψεμα...ο διογενης ηθελε την αληθεια κι εκανε ζωη ασκητικη. εψαχνε λεει για ανθρωπους, εψαχνε για ανθρωπους αληθινους, οχι στα σωματικα και βιολογικα χαρακτηριστικα, οχι στην ονομασια, εψαχνε ανθρωπους στην ψυχη, εψαχνε κατι που οντως να ειναι επαξιο να αντιπροσοπευει το, και καλα, ανωτερο αυτο ον. λενε πως οταν ειδε ενα παιδι να πινει νερο απ'τη χουφτα του, ο διογενης εσπασε ολα του τα πυλινα και δν ξαναπιε απο δοχειο. ηταν μαλλον συναισθηματικος, αν και λογικος (απο τις συζητησεις που κανει φενεται)...καποιος που προσπαθησε να δειξει στους συμπλοιτες του πς δν ειναι ανθρωποι, γτ αυτος δν εβρισκε κανεναν και πιθανως δν υπηρχε και κανενας....just think of....

Ποτε δε μ'αφησε ο ουρανος....

Ειναι παντα εκει, εκει ψηλα, η ψευδαισθηση του θολου, κι ομως δν ειναι τπτ περισσοτερο απο τον δρομο προς την αβυσο του απειρου, στα βαθη του συμπαντως. ειναι εκει και τον νιωθεις τον ουρανο. τον κοιτας οταν χαιρεσαι, οταν θελεις να κανεις μια ευχη, οταν θες να παρακαλεσεις, οταν δν σε καταλαβαινουν. βλεπεις το φεγγαρι, τα συννεφα, τα αστρα και σε καθε κατασταση της ζωης σου ταιριαζουν, στον ερωτα, στη θλιψη, την ισχυ της αγαπης, ειναι εκει να σε γαληνευει, να σου θυμιζει ποσο μικρος εισαι μπροστα στο μεγαλειο, να σου θυμιζει πως υπαρχει κατι πιο πανω απο σενα, να σε γεμιζει ευτυχια, ή να σε παρηγορει. κι ομως δειτε το διδαγμα που σας δινει, ακομα και στις πιο συννεφιασμενες νυχτες, παντα ψαχνω να βρω ενα αστερι, εστω αμυδρα κρεμασμενο εκει στο θολο...και παντα βρισκω εστω ενα, κι ας ειναι ο ουρανος γεμααααατος συννεφο...ο ουρανος ποτε δν μου κρυψε ολα του τα αστερια...ποτε....και νομιζω πως κατι θελει να μου πει με αυτο....just think of...

Το αληθινο προβλημα...

Ειναι φορες που κατι σε καιει πολυ, που αγωνιας, που θες να λυθει ή να πεθανεις, ειναι προβλημα δυσκολο, οχι τυπου "εγραψα 12 μαθηματικα", ειναι χροντρη προβληματαρα που λενε! θα ηταν ομως ευκολοτερο αν γνωριζες το προβλημα! βλεπεις, πολλες φορες το προβλημα ειναι η ιδια η ενασχοληση σου με το προβλημα! τι εννοω??? πως το προβλημα δν ειναι αυτο που νομιζεις αλλα το οτι ασχολεισαι με αυτο, και η ιδια η ενασχοληση σε πιεζει περισσοτερο. εχω την υποψια πως τα προβληματα θα λυνονταν πιο ευκολα αν απουσιαζαν.....σα να τα λεω περιεργα ε??? χαχα...λοιπον το να λυνεις ενα προβλημα υπο τη σκια του ειναι πιο δυσκολο. ενω αμα το λυνεις σε ηρεμη κατασταση, ουσιαστικα το προβλημα απουσιαζει απο το μυαλο σου και το λυνεις χωρις αυτη την πιεση. γιαυτο μας ειναι πιο ευκολο να λυνουμε τα προβληματα των αλλων, γτ απουσιαζουν αυτα τα προβληματα για εμας....just think of...

Η θεραπεια της ψυχης...

Τελικα νομιζω πως το ρευμα ειναι να πηγαινουμε προς το κακο κι εμεις πρεπει να αντιστεκομαστε και να πηγαινουμε προς το καλο. φαινεται πως το καλο ειναι πολυ πιο δυσκολο και θελει προσπαθεια, κι ετσι η ψυχη μας παντα τεινει στο ευκολο το γρηγορο το κακο κι εμεις θελει προσπαθεια να της γυρισουμε το κεφαλι απο την αλλη. η ψυχη , τη βλεπω σαν μια πληγη που αιμοραγει κι εμεις πρεπει να τη θεραπευουμε συνεχως, και μολις την αφηνουμε αρχιζει παλι να σκοτωνει τον εαυτο της...μη με ρωτατε για την ψυχη δν ξερω. υποθετω πως η τροφη της ειναι αορατη, υποθετω πως τα γιατρικα ειναι αορατα...

Κανε τον κοπο...

Γεμισαμε με περιφρονητες, με πατογνωστες, με πανεπιστημονες επι παντος επιστητου...γεμισαμε με ανθρωπους που δεν δινουν σημασια σε οτι δν εχουν μπει στον κοπο να κατανοησουν. που περιγελουν το καθε τι χωρις να δουν τι ειναι, χωρις να κανουν τον κοπο. ειναι αυτοι που δν μπαινουν στον κοπο να ακουσουν τι εχει καποιος να τους πει, που δεν μπαινουν στον κοπο να ακουσουν ενα μικρο παιδι, ή μαλλον να το πιστεψουν, που δεν μπαινουν στον κοπο να ασχοληθουν με τον καθενα που ερχεται και τους ζητα και τους χρειαζεται, που δεν μπηκαν στον κοπο να ακουσουν ενα παιδικο παραμυθι και να διαπιστωσουν με εκπληξη πως τα παραμυθια ειναι στην πραγματικοτητα βαθια φιλοσοφια. που δεν μπαινουν στον κοπο να νοιαστουν γτ νομιζουν πως ολα ειναι οκ...και δεν ειναι. μπειτε στον κοπο, μπειτε στον κοπο να κανετε το οτιδηποτε σας εμφανιζεται και σας ζητα....μπειτε στον κοπο...just think of...