Οι τελευταιες επιθυμιες του μεγα....

Μια αληθινη (συμφωνα με τα αρχαια κειμενα) αλλα και πολυ διδακτικη ιστορια.

Μια μερα ο Μεγας Αλεξανδρος καλεσε εναν συμβουλο του και του εκμυστηρευτηκε τις τρεις τελευταιες του επιθημιες. 

"Θελω στην κηδεια μου να κουβαλουν το πτωμα μου 3 επιφανεις γιατροι. καθως περναω απο πισω να πετατε το χρυσο μου και ολο μου το θησαυρο της αυτοκρατωριας. θελω να αφησετε και τα χερια μου να κρεμονται απο το σωμα μου"

"γιατι μεγαλειοτατε? τι νοημα εχουν αυτα?"

"θελω να δειξω πως ακομα και οι καλυτεροι γιατροι ειναι ανημποροι μπροστα στο θανατο. πως τη περιουσια μας κι ολα αυτα τα παρομοια δεν τα παιρνουμε μαζι μας και πως φευγουμε με αδεια χερια"

...just think of....

Η μπαλα...

Ενα παιδι πηρε μια μπαλα, και με το μαρκαδορο εβαλε ενα σημαδι στο ψηλοτερο σημειο της σφαιρας. "αυτος ειμαι εγω" ειπε "πανω απ'ολους κι ολα!"...οταν αφησε την μπαλα να πεσει αρχισε να ψαχνει το σημαδι του, γτ δν ηταν πια στην κορυφη, μα δν το εβρισκε! απελιπιστηκε, σηκωσε τη μπαλα και ειδε πως το σημαδι ειχε παει κατω κατω, εκει που ακουμπουσε το εδαφος, στο κατωτερο σημειο. το παιδι συνειδητοπιησε πως ολα τα σημεια ισαπεχουν απο το κεντρο κι αυτος που τωρα ειναι ψηλα, αυριο ειναι χαμηλα, ειμαστε ολοι ισοι κι ομοιοι, ισα μοιραζομαστε την κορυφη και τον πατο....

Εχει νοημα???

Ενας γερος περπατουσε στην ακρογυαλια, εκει που σκαει το κυμα μια μερα. βλεπει κατι να αχνοφενεται στο βαθος, σαν ανθρωπος. πηγαινει κοντα, πλησιαζει και βλεπει ενα παιδι. το παιδι πετουσε αστεριες μεσα στη θαλασσα. ο γεροντας το ρωτησε "τι κανεις εκει?"
 "η θαλασσα ξεβγαζει αστεριες με το κυμα, εγω τους πεταω πισω στη θαλασσα, το σπιτι τους"
"καθε ποτε το κανεις αυτο??
"οποτε εχω χρονο"
"αγορι μου, ποιον κοροιδευεις?? ξερεις ποσους εκκατομυρια αστεριες βγαζει η θαλασσα καθε μερα??? τι νομιζεις οτι κανεις? σωζεις τους αστεριες? δν εχει κανενα νοημα αυτο που κανεις!"
τοτε η θαλασσα ξεβγαλε ακομα εναν αστερια, ο μικρος τον πηρε στο χερι και ετοιμαστηκε να τον πεταξει παλι πισω...
"εχετε δικιο κυριε, δν εχει κανενα νοημα για μενα να πεταω τους ατσεριες πισω.....για τους αστεριες ομως, γιαυτους τους ελαχιστους ομως, εχει"
και πεταξε τον αστερια πισω...

just think of....

Ο Θεος κι ο επιστημονας...

[σημειωση: εχω εκφρασει απειρες φορες τις αποψεις μου γιαυτο το θεμα...αν και ασχολουμαι πολυ με την επιστημη και αποδεχομαι (αλιμονο) καθε θεωρια της, δεχομαι το θεο και πιστευω βαθια. δικη μου αποψη. δν εχω κατι με την αθεϊα, μαλιστα συναναστρεφομαι τοσους αθεους που με θεωρω εξαιρεση πλεον :P. δν εχω να σας περασω καποιο μυνημα λοιπον, απλα αυτη η ιστοριουλα μου αρεσε πολυ και μου κεντρισε το εδνιαφερον, διαβαστε:]

Μια μερα ενας επιστημονας πηγε στο Θεο και του ειπε "θεε μου, δν σε χρειαζομαστε πια, ξερουμε πως δημιουργηθηκε ο κοσμος, μπορουμε να φτιαξουμε ζωη απ'την αρχη"
"πολυ ενδιαφερον αγαπημενε μου" του ειπε γελαστα ο Θεος, "για δειξε μου, θελω να δω!"
"ε να, δεν ειν'τιποτα, οπως εσυ παιρνουμε χωμα...." και πηρε χωμα αρχιζοντας να πλαθει ενα ανθρωπινο σωμα.
ο Θεος τον σταματησε "οχι οχι!! παρε ΔΙΚΟ ΣΟΥ  χωμα!"

justh think of.....

Η αληθινη αξια....

Ηταν καποτε ενα 16χρονο αγορι, ηταν πολυ δυστυχισμενο. ολοι τον θεωρουσαν αχρηστο, δν εδιναν σημασια σε οτι ελεγε και τον περιφρονουσαν συνεχως. μια μερα αποφασισε να παει σε εναν σοφο γερο για να του πει πως να λυσει το προβλημα.

"δασκαλε, θελω να με βοηθησεις, μονο εσυ μπορεις γτ εισαι σοφος"
"τι σημβαινει?"
"ολοι με κατηγορουν για οτι κανω, λενε πως ειμαι αχρηστος και δν θα καταφερω τπτ ποτε στη ζωη μου, δν μου δινουν σημασια, με θεωρουν αναξιο για οτιδηποτε"
"λυπαμαι αλλα εχω μια πολυ σημαντικη δουλεια νεαρε, δν μπορω να σε βοηθησω τωρα, πρπειε πρωτα να κανω τη δουλεια, ειναι επιγον....αν ομως με βοηθησεις να τελειωσω με τη δουλεια γρηγορα τοσο γρηγοροτερα θα μπορεσω να σε βοηθησω κι εγω"
"ενταξει, τι πρεπει να κανω?"

ο γεροντας εβγαλε ενα δαχτυλιδι και το εδωσε στο αγορι, του ειπε να παει να το πουλησει στο χωριο με οσο περισσοτερο κερδος μπορει, μα με τπτ να μην δεχτει να το πουλησει για λιγοτερο απο ενα χρυσο φλουρι.

το αγορι ετρεξε γρηγορα στην αγορα κι αρχισε να το πλασαρει σε οσο περισσοτερο κοσμο μπορει ζητωντας το λιγοτερο ενα χρυσο φλουρι. αλλοι γελουσαν ανω αλλοι δν του εδιναν καν σημασια. ως οτου ειχε την καλοσυνη καποιος και ηρθε και του ειπε πως κανενας δν θα αγοραζε ενα τετοιο δαχτυλιδι για ενα χρυσο φλουρι, ηταν παρα πολλα. ο νεαρος συνεχισε ως το βραδυ. καποιοι προσφεραν εως και δυο ασημενια φλουρια μα κανενας δν δεχοταν να το αγορασει για ενα χρυσο φλουρι, ωστοσο το αγορι ειχε εντολες να μην το πουλησει για κατω απο ενα χρυσο φλουρι. γυρισε στον δασκαλο απογοητευμενος και του ειπε πως κανενας δν εδινε ενα χρυσο φλουρι, οι μεγαλυτερες προσφορες ηταν ενα ή δυο ασημενια

. ο δασκαλος τοτε ειπε "σωστα, πρεπει πρωτα να μαθουμε την αξια του και μετα να το πουλησουμε, πηγαινε στον κοσμηματοπωλη να μαθεις την αξια του". το αγορι πηγε και αφου ο κοσμηματοπωλης το εξετασε με το φακο του, το περιεργαστηκε κατω απ'το φως, το ζυγισε, το εξετασε ειπε στο αγορι "πες στον αφεντη σου πως δν μπορω να του δωσω περισσοτερα απο 70 χρυσα φλουρια....το πολυ 90". "90 χρυσα φλουρια????" εκανε το αγορι με απορρια και εκλπηξη συναμα. "ναι" ειπε αταραχα ο κοσμηματοπωλης. το αγορι κατενθουσιασμενο πηρε το δαχτυλιδι και πηγε πισω στον δασκαλο και του ειπε πως ο κοσμηματοπωλης ειπε οτι θα εδινε απο 70 εως και 90 ολοκληρα χρυσα φλουρια!!!!

"καθισε" ειπε ο γεροντας οταν τον ακουσε. "εισαι κι εσυ σαν αυτο το δαχτυλιδι, ενα κοσμημα πολυτιμο και μοναδικο που μονο ενας πραγματικα ειδικος μπορει να σε εκτιμησει αληθινα. γτ γυριζεις εδω κι εκει μεσ'τη ζωη σου ζητωντας να εκτιμησει ο καθενας την πραγματικη σου αξια??????"


justh think of.....

O ελεφαντας...

Ο ελεφαντας του τσιρκου, ενα θεορατο ζωο που αφου κανει το νουμερο του το αλυσοδενουν με μια ισχυρη, δε λεω, αλυσιδα δεμενη σε ενα μικροσκοπικο ξυλο, μπιγμενο στο εδαφος. ειναι ολοφανερο πως μπορει να το σκασει!! η αλυσιδα ειναι παιχνιδακι μπροστα στην ανυπολογιστη σωματικη του δυναμ! γτ μενει εκει? γτ δν το σκαει? τι τον κραταει???? ειναι δαμασμενος λενε. μα αν ειναι δαμασμενος τι τις θελει τις αλυσιδες? μυστηριο.....ο ελεφαντας δν το σκαει επειδη τον εδεναν εκει απο πολυ πολυ μικρο!!! σιγουρα τοτε μικρος, ειχε προσπαθησει παρα πολυ ειχε τραβηξει, ειχε σπρωξει και ειχε ιδρωσει απο προσπαθεια πασχιζοντας για ελευθερια...τοτε δν μπορουσε και καποτε, υστερα απο πολλες ματαιες προσπαθειες, παραδεχτηκε την αδυναμια του, αποφασισε πως ειναι ματαιο και σταματησε. κι αυτο χαραχτηκε στη μνημη του. χαραχτηκε στο νου του "δν μπορω και ποτε δν θα μπορεω". ετσι κι εμεις ζουμε στα ορια της αναμνησης ενος εαυτου μας που δν μπορεσε, καποτε, κι ετσι πιστευουμε πως δν μπορουμε να κανουμε ενα σωρο πραγματα!!! πρεπει ομως να προσπαθουμε για να μαθουμε, ισως σημερα μπορουμε, ισως οχι, ισως αυριο, μεθαυριο, του χρονου....just think of....

Το πιο πολυτιμο....

Ηταν καποτε μια σοφη γυναικα που ταξιδευε στα βουνα και σε ενα ρυακι ειδε μια πολυτιμη πετρα, ενα διαμαντι και το πηρε. λιγες μερες μετα συναντησε εναν ταλεπωρημενο και πεινασμενο ταξιδιωτη και ανοιξε το σακιδιο της για να μοιραστει μαζι του το φαγητο της. αυτος ειδε την πολυτιμη περτα και την παρακαλεσε να του την δωσει. αυτη χωρις δευτερη σκεψη και κανεναν δισταγμο του την εδωσε αμεσως. ο τασξιδιωτης εφυγε ευχαριστημενος, θα πουλουσε την πετρα και θα εξασφαλιζε του κοσμου τα καλα για την υπολοιπη ζωη του. ομως γρηγορα το μετανιωσε κι αποφασισε να γυρισει την πετρα πισω. οταν βρηε την γυναικα της ειπε "ξερω ποσο πολυτιμη ειναι η πετρα αλλα σου την επιστρεφω με την ελπιδα να μου δωσεις κατι ακομα πιο πολυτιμο: τι ηταν αυτο μεσα σου που σου επετρεψε να μου την δωσεις χωρις δισταγμο??"

...just think of...

Προθεση....

Ηταν καποτε ενας καλοκαρδος, πανσοφος γεροντας που παρ'ολη τη μεγαλη ηλικια του ηταν ζωντανος σαν εφηβος και ολοι τον θαυμαζαν για την εξυπναδα, την παρατηρητικοτητα του, τις πολλες και βαθιες γνωσεις του και τη βαθια μεγαλοψυχια του. ειχε μεγαλη οικογενεια με πολλα εγγονια τα οποια αν και τον θαυμαζαν, εκνευρισμενα απο το οτι ηταν αλανθαστος αποφασισαν να του τη φερουν. συμφωνησαν να παρουν ενα μικρο σπουργιτι και να το κρυψουν στη χουφτα τους και να ρωτησουν τον γεροντα αν ειναι ζωντανο ή νεκρο. αν ελεγε νεκρο θα το αφηναν απ'τη χουφτα να πεταξει, αν ελεγε ζωντανο θα το επνιγαν αμεσως μεσ'τη χουφτα και θα το παρουσιαζαν νεκρο. πηγε λοιπον ο ενας εγγονος και οι αλλοι κρυμενοι παρακολουθουσαν ευχαιστιμενοι. "παπου ειναι νεκρο ή ζωντανο???" ρωτησε ο εγγονος. κι ο γεροντας με ενα γλυκητατο χαμογελο "αγαπητο μου παιδι, κι αυτο, οπως και ολα τα πραγματα, εξαρταται απο την προθεση σου..."

...just think of....

Ψαχνοντας την τυχη....

Ηταν καποτε ενας ανδρας που ηταν ατυχος εντελως και εψαχνε παντα να βρει την τυχη του. μια μερα μεσ'τη μιζερια του αποφασισε να παει να συμβουλευτει εναν μοναχο για το που θα βρει την τυχη. στο δρομο συναντησε εναν πεινασμενο λυκο, μια πανεμορφη αλλα δυστυχισμενη γυναικα και ενα δεντρο σχεδον ξεραμενο και τους υποσχεθηκε οταν συναντουσε τον μοναχο να ζητουσε απαντηση και για τα δικα τους προβληματα. οταν βρηκε το μοναχο αυτος του ειπε "η τυχη σου κοιμαται, γυρισε σπιτι σου και ξυπνησε την!". ο ανδρας ετρεξε να γυρισει σπιτι πανευτυχης που ειχε την απαντηση. συναντοντας το ξεραμενο δεντρο του ειπε πως το προβλημα ηταν οτι υπηρχε θαμενο στις ριζες του ενα σακι χρυσαφι και γιαυτο δν μπορουσε να αποροφησει το νερο. το δεντρο τον παρακαλεσε να σκαψει και να βγαλει το σακι με το χρυσο. ετσι κι εγινε. για το δεντρο δν ειχε καμια αξια ο χρυσος και ειπε στον ανθρωπο να το κρατησει, αυτος ομως αρνηθηκε γτ βιαζοταν να φτασει σπιτι του να ξυπνησει την τυχη του. υστερα συναντησε την πανεμορφη, δυστυχισμενη γυναικα και της ειπε πως το προβλημα ηταν πως δν βρηκε ακομα τον ανδρα που θα την αγαπουσε. αυτη τοτε του προτεινε να την παντρευτει ομως αυτος αρνηθηκε γτ βιαζοταν να παει σπιτι να ξυπνησει την τυχη του. κι οταν συναντησε τον πεινασμενο λυκο του ειπε "ο μοναχος ειπε να βρεις εναν ανοητο ανθρωπο και να τον φας και δν θα πεινασεις" κι ετσι ο λυκος εφαγε τον ανθρωπο.....

........just think of........

Oποιον ταισεις....

Ενας νεαρος ινδιανος ρωτησε μια μερα, γεματος αγωνια το σοφο παππου του: "καθημερινα, με ολα αυτα που συμβεινουν στη ζωη μου, νιωθω σαν να ζουν μεσα μου δυο λυκοι που συνεχως παλευουν. ο ενας εκδικητικος, αγριος και βιαιος, ενω ο αλλος συμπονετικος και δικαιος, γεματος αγαπη. ποιος απο τους δυο τελικα θα υπερισχυσει?" κι ο παππους με ενα ζεστο γελιο: "οποιον ταιζεις περισσοτερο.."

..just think of...

Διδακτικες ιστοριες...

Θα ηθελα να προσθεσω μια κατηγορια, οπου θα εχει αποκλειστικα διδακτικες ιστοριες...στυλ παραμυθακια δλδ. ελπιζω να αρεσει....τωρα θα μου πειτε "τα σοφα λογια που υποσχθηκες που ειναι?"....ειναι πολλα που εχω και θελω ειλικρινα να δημοσιευτουν αλλα δν βρησκω το χρονο και το κουραγιο να τα γραψω, να επιλεξω ποια θα γραψω κτλ.....θα γινει ομως συντομα..

Aποστομωση....

Ο διογενης, (και μαλλον ειναι η τελευταια φορα που θα σας μιλησω για αυτον, οσοι τον βαρεθηκατε smile :P ) παντα αποστομωνε τους ανθρωπους γυρω του, παντα τους επισημανε τα λαθη τους και εκανε λογοπαιγνια για να τους σχολιασει, ποτε κανεις δεν αποστωμωσε τον ιδιο, εκτος μιας φορας:

Εξω απο την πλατωνικη σχολη ο διογενης ειδε να βγαινει απο μεσα ο Σπευσιππος (ανιψιος του πλατωνα που ανελαβε και τη διοικηση της σχολης αργοτερα), ο Σπευσιππος ηταν αναπηρος, δεν περπατουσε και του ειπε ο διογενης

"σπευσιππε, δν αξιζει να ζει κανεις σ'αυτα τα χαλια!"
κι ο σπευσιππος "αδελφε μου διογενη, ο ανθρωπος δεν ζει με τα ποδια του αλλα με το νου και την ψυχη του"

just think of.....

Οι φακες του Διογενη...

Αλλο ενα διδαγμα απο αληθινο (πιθανοτατα) συμβαν στη ζωη του μεγα κυνικου φιλοσοφου Διογενη. 


Hταν καποτε ο διογενης κι ετρωγε το πιο κατωτατο φαι της εποχης, τη φακη. που σημαινε πως ζουσε στην απολυτη φτωχια.

Περασε καποιος απεσταλμενος του αρχοντα και του ειπε "α διογενη! αν μαθαινες να μην εισαι ανυποτακτος και να κολακευες λιγακι τον αρχοντα δεν θα αναγκαζοσουν να τρως αυτο το πραγμα"

Κι ο Διογενης αταραχος, γαληνιος οπως παντα "φουκαρα αδερφε μου! αν μαθαινες να τρως φακες δεν θα ησουν αναγκασμενος να υπακους και να κολακευεις τον αρχοντα"

To χρειαζεσαι, μονο οταν το ποθεις....

Σημερα δν θα σας πω μια ιστορια, ιστορια....μαλλον ειναι γεγονος πραγματικο απο τη ζωη του φιλοσοφου διογενη...αν και θελω να παιρνετε μονοι σας το δικο σας προσωπικο μυνημα απο καθε ιστορια, θα σας εστιασω την προσοχη σε καποια σημεια: αυτη εδω μιλα για την απληστια και την εξαρτηση απο τα υλικα αγαθα αλλα και για την παραλογη σιγουρια μας. σας τονιζω με το αντιστοιχο χρωμα τα παραπανω που φενονται μεσα στην ιστορια.




Καθοταν ενα πρωινο ο διογενης κατα γης, ετρωγε φακες(το φτωχοτερο και πιο αθλιο γευμα στην αρχαια ελλαδα) και αγναντευε τον ηλιο. ηρθε τοτε ενας πλουσιος "καλημερα"

"καλημερα" ειπε ο διογενης
"αυτη τη βδομαδα μου πηγαν καλα ολες οι δουλειες διογενη και σκεφτηκα να σου δωσω αυτο το πουγκι με τα χρηματα, εσυ τα χρειαζεσαι περισσοτερο απο μενα, ζεις πραγματικα φτωχα"
ο διογενης συνεχιζε να τον κοιταζει απραγος
"παρ'τα δν ειναι παγιδα, σου τα δινω, ξερω ποσο τα χρειαζεσαι"
"εσυ εχεις κι αλλα?"
"να παρα πολλα, δν εχω αναγκη"
"και δν θα ηθελες να εχεις περισσοτερα απο αυτα που εχεις τωρα?"
"ναι βεβαια θα ηθελα..."
"τοτε κρατησε εσυ το πουγκι, τα χρειαζεσαι πιο πολυ απο μενα"

"ναι, ομως εσυ χρειαζεσαι φαγητο και...."
"εχω ηδη ενα κερμα, μου φτανει για ενα πιατο φαγητο ακομα""μα πρεπει να φας και αυριο και μεθαυριο και..."
"αν μπορεις να μου εγγυηθεις με απολυτη σιγουρια πως θα ζω αυριο τοτε θα παρω τα χρηματα σου...."


  just think of...

Ο κυκλος του 99...

Ειναι ισως το μεγαλυτερο κειμενο που εχω αναρτησει ως τωρα, ωστοσο υποσχομαι να το κανω αυτο οσο λιγοτερο γινεται, μα αυτο το κειμενο ειναι πραγματικα μια υπεροχη ιστορια φιλοσοφικου περιεχομενου...αν εχετε διαθεση και χρονο just think of...

Ο κυκλος του 99


καποτε ηταν ενας δυστυχης βασιλιας που ειχε εναν πανευτυχη υπηρετη. ο υπηρετης ολο μεσ'τα τραγουδια και το χαμογελο, ενω ο βασιλιας μιζεριαζε συνεχως. μια μερα τον ρωτησε "ποιο ειναι το μυστικο σου?"
"δν εχω μυστικο αφεντη"
"μα πως εισαι τοσο πανευτυχης συνεχεια?"
"εχω την οικογενεια μου, τη γυναικα μου, εσεις εχετε την καλοσυνη να μας προσφερετε στεγη και η μεγαλειοτητα σας μας δινει και κανα ασημενιο φλουρι να ικανοποιουμε και κανα καπριτσιο...τι αλλο να θελω?"
"εισαι ψευτης! κανεις δν μπορει να ειναι ευτυχης με αυτα που ειπες! εισαι ψευτης! θα σε αποκεφαλισω!"
"αφεντη δν υπαρχει μυστικο αληθεια σας λεω" κι εφυγε ο υπηρετης.

ο βασιλιας καλεσε τον σοφοτερο συμβουλο του. "γιατι ειναι τοσο ευτυχης ο υπηρετης μου?"
"γτ δν ειναι στον κυκλο του 99"
"δν καταλαβαινω, δλδ εγω ειμαι μεσα?"
"ναι"
"ακομα δν καταλαβα δλδ υπαρχει ενας κυκλος στον οποιο οσοι μπαινουν μεσα ειναι δυστυχης και οσοι ειναι εξω ειναι ευτυχης?"
"ναι"
"μα δν καταλαβαινω, κι οσοι ειναι γτ δν βγαινουν?"
"δν μπορουν"
"κι αυτος γτ δν εχει μπει?"
"δν το ξερει"
"παλι δν καταλαβα, υπαρχει ενας κυκλος του 99 που οσοι ειναι μεσα ειναι δυστυχης και οσοι ειναι εξω ειναι ευτυχης, οσοι μπουν δν μπορουν να βγουν?"
"θα καταλαβετε κυριε. ελατε το βραδυ με ενα σακι 99 φλουρια μαζι μου, θα βαλουμε τον υπηρετη σας στον κυκλο. εχετε σκοπο να θυσιασετε τον καλυτερο υπηρετη σας για να καταλαβετε πως λειτουργει ο κυκλος?"
"ναι"
"ωραια καντε οτι σας ειπα λοιπον"

το βραδυ πηγαινουν στο σπιτι του υπηρετη και βαζουν το σακι εξω απ'την πορτα με την σημειωση "ειναι δικα σου, ολα δικα σου μην το πεις σε κανεναν" και κρυβονται στους θαμνους να δουν τι θα γινει. ο υπηρετης αδιαζει τα φλουρια στο τραπεζι. δν ειχε πιασει ποτε του ουτε ενα φλουρι και τωρα ειχε ενα λοφο απ'αυτα. τα εκανε στιβες, τα χαζευε, τα επαιζε στα χερια του, τα περιεργαζοταν κι αρχισε να τα μετραει στιβαζοντας τα σε πυργους απο δεκαδες. ηταν 99 φλουρια. αμεσως κατσουφιασε "δν μπορει! ειναι 99! το 99 δν ειναι στρογγυλο, το 100 ομως ειναι. καποιος με εκλεψε! κλεφτες! θελω τα χρηματα μου πισω! ειναι δικα μου!, θελω το φλουρι μου!". ειχε μπει στον κυκλο του 99. συλλογιζοταν συνεχεια πως θα αποκτησει το 1 φουρι, θα εκανε οικονομια, θα πουλαγε οσα δν χρειαζοταν και θα δουλευε και σε αλλη δουλεια, σκεφτοταν να πει στη γυναικα του να δουλεψει κι αυτη. απο τοτε ηταν κακοκεφος. ο βασιλιας τον ρωτησε μια μερα "τι εχεις και δν χαμογελας? παλια ολο τραγουδουσες...". ο υπηρετης βαριεστημενα και με εχθρα απαντησε "εσας τι σας κοφτει? την κανω τη δουλεια μου? ε? την κανω? τι αλλο θελετε? να σας κανω το γελατοποιο????"
ΔΙΔΑΓΜΑ
αυτη ηταν η ιστορια. σε ολους μας εχει δωθει ο θυσαυρος, ομως η απληστια μας, παντα κατι μας λυπει. ποτε δν ειμαστε ικανοποιημενοι, και μονο αν ειμαστε ικανοποιημενοι μπορουμε να απολαυσουμε. αυτη ειναι μια κακη ιδεολογια, μια χαζη λογικη. αν προσεξες δν τον εκλεψαν, απο την αρχη ηταν 99 τα φλουρια, ο θυσαυρος ηταν ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ. το 99 ειναι το 100% του θυσαυρου. το εκατο δν ειναι περισσοτερο στρογγυλο απο το 99. δν ελειπε τπτ. αυτο ειναι μονο μια παγιδα, μια παγιδα για να μας κανει δυστυχης και σε αυτο βοηθαει παρα πολυ η εμφυτη ανθρωπινη απληστεια. απολαυσε τους θυσαυρους σου. προσεξε ομως αλλο να παραδεχτεις οτι το 99 ειναι ο θυσαυρος κι αλλο να συμβιβαστεις. αλλο παραδεχομαι αλλο συμβιβαζομαι.